Psy rasowe

wszystko o psach i nie tylko

Moda na psa

Jak mówi staropolskie przysłowie ” pies jest i będzie najlepszym przyjacielem człowieka”. Na podstawie tego właśnie zdania w prosty sposób wywnioskować można, że moda na psy nieustannie ewoluje.  Pies jest obecny wszędzie tam gdzie jego pan. Dlatego też i moda na psa jest ciągle na topie.  Rynek zoologiczny podąża również głownie w tą właśnie stronę, oferując niezliczoną ilość specjalistycznych akcesorii dla psów.  Z roku na rok poszerza się grono projektantów, którzy tworzą wspaniałe legowiska, ubranka oraz inne gadżety dla czworonogów. Zarówno w sieci (sklepy internetowe) jak i w ekskluzywnych butikach można znaleźć ogromną ilość dodatków dedykowanych właśnie pieskom. Cóż, jak pokazują statystyki posiadania pieska jest ostatnio coraz bardziej modniejsze.  Zauważyć to można w prawie wszystkich kręgach (aktorzy, politycy, znane osobistości). Oczywiście i sam pies przestał być tylko domowym pupilkiem, bo wszystkie dodatki dla niego kupowane stają się bowiem bardzo stylowymi elementami wyposażenia każdego nowoczesnego mieszkania. Trudno już nawet dla przykładu porównywać legowisko dla psa sprzed dwóch lat, z tym produkowanym obecnie. Wzornictwo oraz kolorystyka bije na głowę swoich poprzedników. Za kilkadziesiąt złotych można kupić piękny materac dla psa swoim wyglądem przypominający letnią łąkę, które fantastycznie będzie wyglądać na trawie lub w przydomowym ogródku. Specjalistą w produkcji tego typu akcesoriów jest polska firma York Design, która od ośmiu lat tworzy bajeczne akcesoria dla psów.

Jamnik

Pies niski, krótkonożny, wydłużony, lecz zwarty, o silnym umię­śnieniu i zuchwałym, wyzywającym wzniesieniu głowy. Mimo krótkich w stosunku do długości tułowia kończyn jamnik nie jest kaleki ani niezgrabny. Nie ma też ograniczonych ruchów, a wątłością swoją nie przypomina łasiczki. Głowa. Wydłużona, zwężająca się równomiernie ku końcowi nosa, sucha. Część mózgowiowa płasko wysklepiona i przechodząca łagodnie ku krawędzi czołowej w subtelnie wymodelowany, lekko wysklepiony grzbiet nosa, garbonos. Łuki nadocz-ne silnie zaznaczone. Chrząstka nosowa i szczyt nosa długi i wąski. Wargi ściśle przylegające, osłaniające żuchwę, nie głębokie ani ryjkowato spiczaste, z lekko zaznaczonym kącikiem warg- Nozdrza dobrze rozwarte, pysk dający szeroko się rozewrzeć, rozcięty aż poza oczy, o silnie rozwiniętym uzębieniu i silnych szczękach. Silne, dokładnie na siebie zachodzące kły: zgryz kleszczowy, i nożycowy są jednakowo prawidłowe.
Oczy. Średniej wielkości, owalne, osadzone na bokach, o klarownym, energicznym i przyjaznym wyrazie, nie przenikliwe, lśniące, ciemne, czerwonobrązowe do czar­nych bez względu na maŚć. Oczy szklane, rybie lub perłowe u szarych łub łaciatych okazów nie są zdecydowanie wadliwe jednak niepożądane.
Uszy. Osadzone wysoko, niezbyt wysunięte do przodu, dość długie, jednak nie za długie, ładnie zaokrąglone, nie wąskie, spiczaste lub pofałdowane, ruchliwe, przed­nim skrajem ściśle przylegające do policzka.
Szyja. Dość długa, muskularna, sucha, bez łałoka, lekko wysklepiona w karku, noszona swobodnie i wysoko.
Kończyny przednie. Dostosowane do wyczerpującej pracy pod ziemią, odpowied­nio muskularne, zwarte, głębokie, długie i szerokie. Łopatka długa i ukośnie usta­wiona, ściśle przylegająca do dobrze rozwiniętej klatki piersiowej, mięśnie twarde i plastycznie wymodelowane. Ramię takiej długości jak łopatka, ustawione do niej pod kątem prostym, kościec silny i pokryty napiętymi mięśniami, przylegającymi do żeber zachowuje ruchliwość. Podramię krótkie, jak najmniej wygięte, pokryte z przodu i z boku twardymi, plastycznie wymodelowanymi mięśniami, tak długie, aby prześwit psa wynosił 1/3 wysokości w kłębie. Stawy nadgarstkowe ustawione nieco bliżej siebie niż staw barkowy. Śródręcze oglądane z boku ani strome ani załamane. Łapy twarde i dobrze wysklepione, silne opuszki. Palce w liczbie pięciu, z których cztery stoją na ziemi ściśle zwarte, wybitnie wysklepione, silne pazury i poduszki.
Tułów. Grzbiet z wysokim i długim kłębem, w okolicy kręgów piersiowych prosty, z lekkim wysklepieniem w partii lędźwiowej. Mostek silny i tak wysunięty, że po obu jego stronach tworzą się dołki. Klatka piersiowa oglądana z przodu — owalna, a oglądana z góry i z boku — pojemna, zapewniająca odpowiednią przestrzeń dla płuca i serca. Żebra zachodzą do tyłu i przechodzą stopniowo w linię brzucha. Przy właściwej długości i ukątowaniu łopatki i ramienia przednia kończyna oglądana z boku zasłania najniższy punkt klatki piersiowej. Brzuch miernie podciągnięty. Kończyny tylne. Tył długi, szeroki, zaokrąglony, silnie umięśniony. Kości miednicy nie za krótkie, dość silnie rozwinięte, ukośnie ustawione. Uda silne, dość długie, ustawione pod kątem prostym do miednicy. Staw kolanowy szeroki i silny. Podu­dzie w porównaniu z innymi rasami krótkie, o naprężonych mięśniach, ustawione pod kątem prostym dla uda. Staw skokowy szeroki, z silną wystającą piętą. Śród­stopie długie, w połączeniu z podudziem ruchliwe, lekko ku przodowi wygięte. Tylne łapy o palcach zwartych, dobrze wysklepionych. Cztery palce ściśle zwarte i wysklepione jak u łap przednich. Cała kończyna spoczywa na poduszkach palców, a nie tylko na palcach. Pazury krótkie. Cały tył oglądany z tyłu wypełniony, całko­wicie prosty.
Ogon. Osadzony w jednej linii z kręgosłupem i przebiegający bez silniejszych skrzywień.
Wady wykluczające całkowicie z oceny i uniemożliwiające wpis do ksiąg rodowodo­wych. Zgryz przedni lub tylny, bardzo luźna łopatka, wszelkie wady ogona, jedno lub dwustronne wnętrostwo, pierś odstawiona.
Wady uniemożliwiające wyższą ocenę niż dobrą. Budowa wątła, wysokonożna lub nisko przyziemna, tułów wiszący między łopatkami, chód ociężały, nieporadny, kołyszący, palce wykręcone do środka lub bardzo na zewnątrz, palce rozczapierzo­ne, grzbiet lękowaty lub karpi, przebudowanie, zbyt słaba klatka piersiowa, słaba partia nerkowa, wadliwe ukątowanie kończyn przednich lub tylnych, postawa kro­wia, beczkowata, oczy szklane u psów innych maści niż szara lub łaciata, wadliwa szata.
Wady wykluczające ocenę doskonałą. Źle osadzone uszy odstające, spiczaste lub pofałdowane, zbyt silnie zaznaczona krawędź czołowa, kufa zbyt spiczasta, słaba, uzębienie ponosówkowe, głowa zbyt szeroka, krótka, oczy wybałuszone, szklane u psów szarych lub łaciatych, nie dość ciemne u wszystkich innych maści, lałok, szyja krótka lub łabędzia, włos zbyt delikatny, lub za cienki, u szorstkowłosych szata trymowana, masa ciała ponad 9 kg, zbyt niski prześwit od podłoża. Podanym we wzorcu cechom powinny odpowiadać w równej  mierze wszystkie odmiany jamnika: szorstkowłosy, krótkowłosy, i długowłosy. Ponadto do celów wystawowych dzieli się jamniki wg masy ciała. Podział według masy ciała (w kg) w klasach wystawowych: psy ponad 7/ suki ponad 6,5 — typ ciężki psy do 7/ suki do 6,5 — typ lekki psy do 4/ suki do 3,5 — jamnik karłowaty Obwód klatki piersiowej w wieku co najmniej 15 miesięcy: jamnik karłowaty 35 cm, jamnik na króliki 30 cm.

Jamniki

Jamniki należą do grupy psów myśliwskich zwanych norowcami. Jest to najmniej­sza rasa psów użytkowych, oddająca nadzwyczajne usługi podczas polowań. Już z nazwy wynika, że używane są do pracy pod ziemią, lecz przydatne też są jako posokowce i szperacze.
Jamniki hodowane są w trzech odmianach: krótkowłose, długowłose i szorstkowlo-se. W każdej odmianie wzorzec rozróżnia jeszcze trzy typy według masy ciała lub obwodu piersi; normalny, karzeł i jamnik na króliki.
Jamnik wywodzi się od ogarów (psów gończych), wśród których tworzy! prawdo­podobnie samodzielną odmianę krótkonożną. O tym pokrewieństwie świadczy też fakt, że jamniki mają silnie rozwinięty instynkt łowiecki. Można z powodzeniem używać ich do pracy na powierzchni — tak samo jak psy gończe, tzn. do głośnego szperania.
Budowa ogranicza co prawda nieco pole ich pracy, szczególnie przy dużych opa­dach śniegu, lecz poza tym nie ustępują one w niczym ogarom. Mają nadzwyczajny węch, dlatego też z powodzeniem mogą być użyte jako posokowce, tj. na sfarbowanym tropie postrzelonej zwierzyny płowej.

Jamnika krótkowłosego uważa się za najstarszą odmianę jamników, co do jamnika długowłosego przypuszcza się, że do powstania tej rasy przyczyniły się spaniele. Przy tworzeniu jamnika szorstkowłosego używane były świadomie inne rasy. Przyj­muje się, że powstał on ze skrzyżowania jamnika krótkowłosego z niektórymi terie­rami, głównie z dandie dinmont terierem. Podział jamników według wzrostu po­dyktowany został potrzebami praktyki łowieckiej. Na niektórych terenach, szcze­gólnie piaszczystych, nory są tak ciasne, że stosunkowo gruby jamnik nie zmieścił­by się. Wyhodowano przeto okazy mniejsze, karłowate. Do powstania najmniejsze­go jamnika — na króliki, który podobnie jak fretka ma służyć do wypędzania dzikich królików z nor, przyczynił się pinczer karłowaty. Cechy jego nieraz po dziś dzień uwidaczniają się, przede wszystkim we wzroście, w kształcie czaszki i oprawie oczu. Wielostronna przydatność jamników do polowania spowodowała dużą ich popularność wśród myśliwych, a przede wszystkim wśród zawodowych leśników. Po inwazji terierów na kontynent europejski jamnik utracił przejściowo swą po­zycję, lecz obecnie odzyskuje ponownie dawną popularność. Jamniki nadają się również do mieszkania, nie są wymagające i przywiązują się bardzo do człowieka. Żaden pies nie wykazuje tyle samodzielności i sprytu, co jamnik. O jego „kawa­łach” opowiadane są najróżniejsze anegdoty, mówi się o nim również, że nie jest karny. Zależy to od charakteru i rodzaju pracy jamnika. Gdy jamnik w ciemnej norze walczy na śmierć i życie z borsukiem, często kilkakrotnie większym od niego musi się zdać na własny spryt i siły. Nie może oczekiwać wskazówek swego pana, musi sam decydować, dlatego cechuje go samodzielność. Czyż można się dziwić, że chce również sam decydować we współżyciu ze swym panem.
Posłuszeństwa trzeba go nauczyć; również jamnika można wdrożyć do bezwarun­kowej karności.
Wychowanie należy zacząć wcześniej niż u innych ras i trzeba je prowadzić grun­townie i konsekwentnie zachowując dużo cierpliwości. Należy sobie zdawać sprawę, że chcemy opanować psa samodzielnego, niezwykle rozumnego, bystrego i przemyślnego. Za jego spryt i przemyślność można mu wiele wybaczyć.

Posokowiec górski bawarski

Posokowiec górski bawarski jest młodszą odmianą posokowca hanowerskiego, lecz jako rasa nie zalicza się bynajmniej do najmłodszych. Wzorzec jego ustalono już w 1883 r. i od tego czasu nie został zmieniony.
W Alpach bawarskich myśliwi od dawna trzymali lekkie ogary, których używali do wyszukiwania rannej zwierzyny. Czerwony ogar „Brandelbracke” nadawał się lepiej do polowania na uciążliwych terenach górskich niż cięższe posokowce hanower­skie. Dlatego też doprowadzono do nich tylko nieco krwi posokowców hanower­skich, aby skądinąd doskonałe ich właściwości myśliwskie jeszcze wzmocnić. Przez surową selekcję uzyskano, głównie w Alpach bawarskich, współczesny typ bawar­skiego posokowca górskiego.
Bawarski posokowiec górski w niektórych okolicach wyparł posokowca hanower­skiego. W pracy w niczym mu nie ustępuje, a w wysokich górach jest nawet bardziej ruchliwy i wytrwalszy. W wyszukiwaniu postrzelonej zwierzyny wykazuje się doskonałymi wynikami.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies muskularny, lekki, bardzo ruchliwy, średniej wielkości, jed­nakże nie za niski. Tułów lekko wydłużony, z tyłu zaledwie trochę wyższy, na niezbyt wysokich kończynach. Usposobienie żywe.
Głowa. Pokrywa czaszki stosunkowo szeroka, płasko wysklepiona, nie za ciężka. Kufa pod oczami wyraźnie odgraniczona, nie za długa, nie spiczasta, nos czarny lub w kolorze ciemnobrązowym. Brwi dobrze rozwinięte. Wargi obwisłe, lecz nie tworzące zdecydowanie fafli, kąciki warg dobrze wykształcone.
Uszy, Długości nieco większej niż średnia, ciężkie, wysoko i szeroko osadzone, nie skręcone ku głowie, wiszące, u dołu zaokrąglone.
Oczy. Ciemnobrązowe lub nieco jaśniejsze, klarowne, skierowane do przodu, nie za duże i niezbyt okrągłe. Oprawa zwarta. Szyja. Średniej długości, silna i sucha.
Kończyny przednie. Łopatki ukośnie ustawione, ramię długie, silny kościec, lecz nie pogrubiony. Oglądane z przodu całkowicie proste, nadgarstek muskularny, nie miękki, lecz i nie ustawiony pionowo.
Tułów. Grzbiet niezbyt krótki, lecz silny. Partia nerkowa szeroka, głęboka, umię­śniona aż do słabizny, równomierna, wysklepiona i silna. Tył długi, ku ogonowi lekko opadający. Klatka piersiowa niezbyt szeroka, głęboka, żebra głębokie i dłu­gie, żebra rzekome zachodzą daleko do słabizny. Brzuch ku tyłowi lekko podciągnięty.
Ogon. Średniej długości, sięgający prawie do stawu skokowego, nisko osadzony, u nasady szerszy, ku końcowi smuklejszy, noszony nie poziomo lub nieco ku do­łowi, od spodu silniej owłosiony jednak bez szczotki.
Kończyny tylne. Uda bardzo szerokie i długie, podudzie stosunkowo długie, uko­śne. Śródstopie niezbyt ukośnie ustawione i nie wykręcone na boki. Kończyny dobrze owłosione, przy czym włos na tylnych krawędziach ud prawie szorstki. Łapy niezbyt silne, palce zwarte, pazury dobrze rozwinięte, czarne lub koloru rogu, stopy nie okrągłe (kocie) lecz i nie płaskie (zajęcze) kształtu łyżkowatego. Szata. Gęsta, gładko przylegająca, miernie szorstka, niezbyt błyszcząca. Na głowie i uszach włos delikatny, na brzuchu bardziej szorstki i dłuższy.
Umaszczenie. Ciemnoczerwone, płowe (jak szata jelenia), czerwonobrązowe, czer-wonożółte, jasnożółte do bułczanego, szarobrązowe jak szata zimowa zwierzyny płowej, podpalane lub ciemno pręgowane. Psy czerwone zwykle są na grzbiecie intensywniej ubarwione. Kufa, uszy, grzbiet oraz ogon często ciemno nakrapiane. Wzrost. Psy do 50 cm, suki do 45 cm.
Wady. Budowa krótka, krępa, wysoki kłąb, kończyny za wysokie lub za niskie, wykrzywione podramię, palce rozwarte i długie, płaskie łapy, wykręcone na zew­nątrz łapy. Grzbiet łękowaty, partia nerkowa słaba, zad krótki lub silnie ścięty. Postawa tylnych kończyn krowia lub beczkowata. Klatka piersiowa silnie wyskle­piona. Głowa spiczasta ze słabą kufą, uszy zbyt nisko osadzone, spiczaste, skręcone. Nos jasny w kolorze mięsa, oko jasnożółte; luźno oprawione, ukazujące dużo czer­wieni w kąciku. Szyja za krótka, gruba, ogon ze szczotką, noszony ku górze lub nawet zakręcony. Zgryz przedni lub tylny, wilcze pazury. Wszelkie inne umaszcze­nie, a szczególnie maść czarna z czerwonym podpalaniem na głowie i kończynach — jak u jamnika lub ogara. Białe oznaki niepożądane; mała jaśniejsza gwiazdka na piersiach jeszcze dozwolona. Bezwzględnie trzeba odrzucać z hodowli zwierzęta limfatyczne mające zbyt lekki kościec, słabe umięśnienie, cienką i delikatną szatę.

Posokowiec hanowerski

Posokowiec hanowerski powstał ze skrzyżowania różnych posokowców trzyma­nych na dworach książęcych ówczesnych Niemiec. Jest więc potomkiem różnych ras, których używano do pracy na farbie. Celem hodowli było uzyskanie możliwie najwyższej doskonałości w pracy. Posokowiec hanowerski jako produkt takiej ho­dowli stał się zwierzęciem szlachetnym, cenionym przez miłośników tej rasy rów­nież za urodę. Nazwa jego wywodzi się z hanowerskiego dworu książęcego, gdzie wyhodowano go w obecnej jego formie. Bardzo ważne jest, że zachował cechy, które powinien posiadać pies przy pracy na śladzie postrzelonej zwierzyny. Ma niezwykle czuły węch, odróżnia poszczególne tropy i umie pozostawać na tym śladzie, który mu wskazano. Mimo pasji myśliwskiej jest bardzo spokojny, ale przy tym na tyle cięty, że osacza postrzelonego jelenia i oszczekuje go tak długo, póki nie nadejdzie myśliwy by go dostrzelić. Ostatnia wojna światowa wywarła nieko­rzystny wpływ na jego hodowlę i posokowce hanowerskie poszły nieco w zapomnie­nie. Przed hodowcami stoi przeto niełatwe zadanie zachowania tej rasy przed wymarciem.

Wzorzec Charakterystyka.

Posokowiec hanowerski jest niemieckim psem myśliwskim śre­dniej wielkości. Jest to tropowiec, używany do pracy na farbie. Ojczyzną jego jest hanowerski dwór myśliwski, góry Harcu i Solingen. Stosownie do tego wyróżnia się dwie linie.
Wrażenie ogólne. Pies średniego wzrostu lub nieco mniejszy, o silnej, nieco wy­dłużonej, harmonijnej budowie. Głowę i ogon rzadko nosi wysoko, zwykle poziomo lub ukośnie. Poważny wyraz twarzy.
Głowa. Średniej wielkości, pokrywa czaszki szeroka, płasko wysklepiona, z przodu nieco węższa niż z tyłu, czoło trochę pomarszczone. Kufa we właściwej proporcji do mózgowioczaszki, z przodu tępa. Guz potyliczny zaledwie zaznaczony. Nos nieco wysunięty, szerszy niż u wszystkich innych ras, zwykle czarny, lecz bywa i brązowy, rzadko czerwony, nozdrza szeroko rozwarte, ruchliwe. Grzbiet nosa zwęża się ponad oczami, lekki garbonos lub prawie prosty, nigdy wklęsły. Krawędź czołowa płasko wznosząca się. Brwi wyraziste i wystające, fafle szeroko opadające z wyraźnie zaznaczoną fałdą w kąciku warg.
Uszy. Nieco dłuższe niż średnie, bardzo szerokie, osadzone wysoko i na całej szero­kości małżowiny usznej gładkie, bez zawijania się przylegają ściśle do głowy. Przy końcach tępo zaokrąglone. Uszy przy wznoszeniu głowy opadają w fałdach. Oczy. Klarowne, zwrócone do przodu, nie odsłaniają spojówki w wewnętrznym kąciku oka. Wejrzenie bystre, energiczne na skutek kanciasto podciągniętych brwi. Szyja. Długa, silna, rozszerzająca się ku klatce piersiowej. Skóra na szyi luźna i obfita, nie tworzy jednak łałoka.
Kończyny przednie. Przód silniejszy niż tył, łopatki ukośne i ruchliwe. Mięśnie łopatki dobrze rozwinięte. Podramię proste, lekko zakrzywione, muskularne. Staw nadgarstkowy szeroki, prawie prosty.
Tułów. Grzbiet długi, lędźwie szerokie, lekko wysklepione. Tył ukośny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i długa. Brzuch tylny nieznacznie z tyłu podciągnięty. Ogon. Długi, sięgający do połowy podudzia, u nasady silny i równomiernie zwęża­jący się ku końcowi, prawie prosty. Przy końcu włos dłuższy i grubszy, nie tworzy jednak tzw. szczotki. Zwykle opuszczony ukośnie ku dołowi.
Kończyny tylne. Uda muskularne, mięśnie dobrze rozwinięte. Podudzie długie, ukośne, obficie owłosione. Staw skokowy prawie prosty, nie wykręcony ani na zewnątrz ani do środka. Stopy silne, okrągłe. Palce zwarte, pazury mocno zakrzy­wione, opuszki duże i mocne.
Szata. Gęsta i pełna, gładka, elastyczna, z matowo jedwabistym połyskiem. Umaszczenie. Ciemno lub jasnopłowe, z czarnobrązowym podpalaniem na kufie, uszach i oczach. Czerwonobrązowe, czerwonożółte, barwy ochry, ciemnożółte lub brązowe z podpalaniem lub pręgowane. Zwykle ciemniejsze umaszczenie jest na kufie, przy oczach i na uszach, występuje również ciemna pręga na grzbiecie. Wady. Czaszka wąska, wysoka, pysk dogowaty lub szpiczasty, nos silny i wąski. Grzbiet nosa nie zwężający się ku górze, przechodzący w czoło. Uszy zbyt długie, pofałdowane lub wąskie. Przednie kończyny cienkie, zbyt silnie wygięte podramię. Podramię i łapy ustawione jak u jamnika, ogon za krótki, cienki lub zbyt zakrzy­wiony, wysoko’ noszony. Budowa zbyt wysoka i z przodu przebudowana. Białe i żółte plamy.

Posokowce

Jeszcze przed wprowadzeniem broni palnej używano podczas łowów na grubego zwierza dwa rodzaje psów; jedne były wyspecjalizowane w wypracowaniu zimnego zdrowego tropu, a drugie do pracy na farbie (krwi). Po udoskonaleniu broni palnej polowanie na grubą zwierzynę zmieniło się gruntownie i rozpoczęto krzyżowanie tych dwóch ras. Nowa rasa miała łączyć doskonały węch ówczesnego tropowca z wytrwałą pracą posokowca. Przez to skrzyżowanie, do którego na pewno przyczy­nił się bloodhound, powstała nowa rasa — posokowiec. Posokowce są wyspecjali­zowane w poszukiwaniu postrzelonej zwierzyny płowej lub czarnej. Mają zastoso­wanie tylko w rewirach obsadzonych tą zwierzyną. Wymagają cierpliwego, długo­trwałego układania. Muszą się nauczyć zachowania tego tropu lub śladu, który został im wskazany, nie mogą dać się zbić z tropu przez inne ślady przebiegającej zwierzyny. Muszą trzymać się śladu wytrwale kilometrami, nawet przy nie sprzyja­jących warunkach atmosferycznych, także wtedy gdy trop wystygł, to znaczy po 20 godzinach, a czasami i później. Posokowce hoduje się w dwu odrębnych rasach; posokowiec hanowerski i górski posokowiec bawarski.

Bassenji

Rasa ta pochodzi ze Środkowej Afryki z Kongo i zaliczona została do psów goń­czych na drobną zwierzynę.

Wzorzec: Wrażenie ogólne.

Bassenji jest psem, który nie szczeka. Jest sprężysty, szybki i dob­rze wyrównany. Spotyka się go w kilku odmianach.
Pierwsza odmiana: tzw. typ nizinny lub też „typ biały” (la brousse — biały ser z Prowansji). Wzrost około 40 cm, jasna maść, z dużą białą plamą na piersi, która tworzy szeroki biały pas na piersi oraz białe „porteczki” na nogach. Druga odmiana; tzw. typ leśny. Jest mniejszy i przez to lepiej dostosowany do środowiska. Bardzo ciemny (płowy) prawie mahoniowy, silnie pigmentowany, z niewielkim białym znaczeniem. Szczenięta mają luźną skórę i liczne fałdy na grzbiecie. Cechę tę częściowo zachowują również okazy dorosłe; na czole i pokry­wie czaszki fałdy są widoczne, szczególnie gdy pies zwraca na coś uwagę, wtedy stawia uszy, które zbliżając się tworzą fałdy na pokrywie czaszki; gdy pies się uspokoi, uszy oddalają się od siebie, skóra na głowie napina się, a fałdy zanikają.
Głowa. Średnio szeroka, niezbyt gruba, zwężająca się na wysokości oczu, wysoko noszona. Pokrywa czaszki plaska. Kufa zwężająca się od oczu do nosa. Nos naj­lepiej czarny, ale różowo przeświecający nie obniża oceny.
Oczy. Matę, głęboko osadzone, migdałowe, o przenikliwym spojrzeniu. Pożądane ciemnoorzechowe, ale spotyka się też żółte, a nawet jasnoniebieskie. Uszy. Delikatne, noszone prosto, ostro zakończone, otwory uszne zawsze skierowa­ne do przodu. Nastawione, tworzą na tyle głowy zmarszczki nadające psu figlarny wygląd, charakterystyczny dla tej rasy.
Szyja. Długa, dobrze osadzona w łopatkach. Dól szyi dość wypełniony, kark mus­kularny.
Tułów.  Prosty,  krótki  z  żebrami  daleko  zachodzącymi.  Klatka  piersiowa  dość głęboka, średniej szerokości. Tył opadający, lędźwie krótkie. Brzuch podciągnięty. Kończyny. Siłne, muskularne, uda długie, stawy skokowe nie wychylone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Ogon. Wysoko osadzony i zakręcony, tworzy jeden lub dwa pierścienie, silnie opar­te o jeden z boków.
Szata. Włos krótki, jedwabisty, skóra bardzo luźna.
Umaszczenie. Kasztanowe z białymi oznakami. Czasami bardzo ciemne wskutek ciemnej pigmentacji. Spotyka się okazy biało-czarne i biało-czarne podpalane. Masa ciała. Psy 10,8 kg, suki 9,9 kg. Wzrost. Psy od 42 do 45 cm, suki około 40 cm. Wady. Umaszczenie kremowe.

Labrador retriever

Rasa ta pochodzi z nowej Zelandii, a stamtąd przywieziona została do Anglii. Pierwotnym zadaniem tego psa było aportowanie przy współpracy z angielskimi wyżłami. Wykazuje doskonały węch i niezwykłą pasję do aportowania. Dzięki tym zaletom wykorzystywany jest również jako pies służbowy, używa się go w służbie celnej, a także jako stróża.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies silny, zwarty, żywy, czaszka okrągła, z profilu wysklepiona. Głowa. Szeroka, wyrazista, z wyraźną krawędzią czołową, guz potyliczny słabo zaznaczony. Nigdy wąska i długa. Mózgowioczaszka szeroka i zaokrąglona. Nos ciemny, szeroki, duży. Linia nosa tworzy kąt prosty z czołem. Wargi nie obwisłe, ściśle przylegające, zgryz kleszczowy. Szyja. Silna i długa, prawidłowo osadzona.
Oczy. Średniej wielkości osadzone na środku głowy, o inteligentnym wyrazie, brą­zowe lub orzechowe. Jasne oczy nie są wadliwe, ciemne wyżej cenione. Uszy. Niezbyt ciężKie i nieduże, przylegające ściśle do głowy, noszone nieco do tyłu.
Tułów. Mocny, pierś głęboka i szeroka, boki silnie wysklepione, lędźwie szerokie, silne, tył lekko ukośny.
Kończyny. Proste, dobrze umięśnione i ukątowane, umożliwiają psu swobodne ruchy. Niepożądane wykręcone łokcie.
Ogon. Prosty, prawidłowo noszony. Większość labradorów retrieverów ma ogon okrągły, u nasady gruby, dość wysoko noszony. Hodowcy zmierzają do uzyskania jak najkrótszego ogona, którego nie trzeba przycinać. Niedopuszczalny jest ogon zakręcony ku górze.
Szata. Włos wydry, krótki, suchy, bardzo gęsty, nie falisty. Umaszczenie. Czarne, tolerowana mała biała gwiazdka na piersi. Masa ciała. Nie podana we wzorcu. Wzrost. Psy od 55 do 57 cm, suki do 54 do 56 cm.
Uwaga. Małe psy należy eliminować z hodowli, gdyż labrador retriever ma ten­dencję do zmniejszania wzrostu.

Płochacza niemieckiego zalicza się często do wyżłów, zapewne wskutek jego nazwy. Jest on typowym szperaczem — jak angielskie spaniele.
Płochacz niemiecki jest jedyną kontynentalną rasą płochaczy. Pochodzi od szpe­racza niemieckiego, który został prawie zapomniany, ale na przełomie ubiegłego stulecia został zregenerowany przy udziale angielskich spanieli.

Jego zastosowanie w łowiectwie jest takie samo jak cocker spaniela. Wybitne wła­ściwości łowieckie czynią zeń wielostronnie użytecznego psa myśliwskiego. Jest on szczególnie ceniony przez służbę leśną.

Charakterystyka.

Wachtelhund nadaje się przede wszystkim do pracy w lesie i wodzie, a tylko wyjątkowo używa się go w polu. Nie ma wrodzonej stójki, ale można go do niej przyuczyć. Jest on przede wszystkim szperaczem, niezawodnym na tropie, a także jako posokowiec i aporter zguby, w wodzie i przy buszowaniu. Głosi na tropie.
Pies jest zawsze większy od suki. Po właściwym ułożeniu powinien aportować zająca i lisa. Łatwo uczy się głoszenia. Zwierzynę, której nie może aportować, uczy się oszczekiwać lub po właściwym ułożeniu wskazuje ją myśliwemu. Jest nadzwy­czaj cięty na drapieżniki, które niezawodnie dusi.
Wrażenie ogólne. Wachtelhund jest podobny (z wyjątkiem wzrostu) do wyżła nie­mieckiego długowłosego, nie ma jednak tak wysokich kończyn, natomiast ma wyra­źnie wydłużoną budowę. Aby utrzymać równowagę przy ciężkich aportach jak zając i lis musi być przy niskim wzroście odpowiednio długi i masywny. Zacho­wując odpowiednią elegancję powinien mieć odpowiedni kościec i mięśnie. Nie może być wysokonożny, charci, ciężki lub niski. Powinien być raczej suchy o solid­nym kośćcu i umięśnieniu i wyraźnie wydłużonych liniach, tzn. musi mieć długi kłąb i tył; bardzo silny o szerokich lędźwiach grzbiet, tak, aby w oczach łaika robił wrażenie psa raczej wydłużonego niż krótkiego. Powinien być wytrwały i silny, aby w najtrudniejszym terenie i śniegu mógł pracować cały dzień.
Głowa. Sucha o niewielkich faflach (ślinienie się nie występuje). Długość mózgo-wioczaszki i kufy prawie jednakowa. Mózgowioczaszka płaska, niezbyt szeroka, guz potyliczny nieznaczny. Krawędź czołowa prawie niedostrzegalna, bruzda czołowa słabo zaznaczona lub w ogóle jej brak, łuki jarzmowe niewyraźnie zaznaczone. Kufa nie graniasta, długa, silna, nigdy spiczasta. Grzbiet nosa wysklepiony (garbonos zdobi psa). Nos brązowy, jak największy, nozdrza ruchliwe, szerokie, rozwarte. Uzębienie silne, dobrze zachodzące na siebie, zgryz nożycowy wyżej ceniony niż kleszczowy, przodozgryz lub tylozgryz są poważnym błędem (odziedziczalnym). Oczy. Ciemnobrązowe, pełne wyrazu, kształtu migdałowego, średniej wielkości, osadzone ukośnie na boki, nieduże, ani wyłupiaste, ani też głęboko osadzone. Po­wieki bardzo zwarte, przylegające. Czerwona migotka niewidoczna. Dobre oczy i prawidłowa ich oprawa są bardzo ważne przy buszowaniu w sitowiu, ciernistych zaroślach i iglastych młodnikach.
Uszy. Osadzone wysoko, szerokie i płaskie, bez fałd, zwisające ściśle za oczami, niezbyt długie, nie grube mięsiste lub wiotkie. Nadciągnięte do przodu dochodzą do końca nosa; wskutek gęstego, długiego, często lokowatego owłosienia wydają się nieraz dłuższe i szersze.
Szyja. Silna, lecz szlachetna, niezbyt krótka, bez śladu łałoka, przechodzi wdzięczną linią w piersi i grzbiet. Kark silny i bardzo muskularny, gdyż pies powinien móc aportować względnie duże ciężary.
Grzbiet. Od początku kłębu do końca grzbietu dłuższy aniżeli wysokość w kłębie (miarą prętową). Kłąb wysoki i długi, sam grzbiet krótki i napięty, bez wklęsłości za kłębem, partia nerkowa krótka, lecz szeroka i daleko do słabizny umięśniona, łagodnie wysklepiona, tył płaski i długi, z głęboką i pojemną miednicą, uda szero­kie; od tego zależy siła i sprawność kończyn.
Kończyny przednie. Bardzo długie. Kość ustawiona do łopatki pod kątem około 45°. W chodzie poruszają się wzdłuż piersi, nie mogą „wiosłować”. W spokoju łokcie przylegają do piersi. Podramię proste, silne, ustawione pionowo do ziemi. Linie zewnętrzne podramienia i łopatki oglądane z przodu tworzą linię pionową do podłoża. Nadgarstek nie może być wychylony ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Kończyna oglądana z boku nie powinna być pionowa lecz skierowana nieco uko­śnie do przodu. Podramię i staw nadgarstkowy nie mogą być pogrubione. Śródrę-cze silne, przechodzi w łapę kształtu łyżki. Łapy kocie niepożądane. Palce dobrze zwarte, między palcami gęste owłosienie. Opuszki silne i okrągłe, podramię od łokcia z obfitym piórem.
Klatka piersiowa. Z przodu niezbyt wąska, owalna w przekroju, z profilu głęboka, sięgająca do łokci lub nieco poniżej nich. Żebra rzekome długie i dobrze wyskle-pione, lecz nie beczkowate ani nie płaskie.
Ogon. Miernie przycięty (o 1/3 lub najwyżej 1/2) w celu uniknięcia okaleczeń przy buszowaniu.
Kończyny tylne. Uda silnie osadzone, długie i szerokie, „portki” zwisają obficie. Staw łokciowy dobrze ukątowany i bardzo silny. Tylne kończyny daleko odstawio­ne, nie powinny być strome, podstawione szablaste, beczkowate lub krowie. Boczne linie uda równoległe.
Szata. Włos długi, silny, gęsty, lekko falisty lub płasko i ściśle przylegający, niezbyt długi. Nie może być cienki lub jedwabisty. Na karku, uszach i na tyle często występują loki. Kufa, partia twarzowa i pokrywa czaszki pokryte włosem krótkim i gęstym. Po obu stronach piersi często kryza (żabot). Na tylnej stronie kończyn i ogona obfite pióro. Na uszach włos lokowaty, falisty, sięgający poza kontur ucha. Uszu nie uwłosionych nie spotyka się. Między palcami włos gęsty, lecz niezbyt długi, do pracy w śniegu należy go przystrzyc. Umaszczenie. W hodowli należy się ograniczyć do dwóch barw.
Wzrost. U psów 46 — 57 cm, a u suk 40 — 45 cm. Jeżeli budowa jest bezbłędna to wzrost o 1 —2 cm większy lub mniejszy nie powinien obniżać oceny na ringu.

Cocker spaniel amerykański

Cocker spaniele hodowane są w wielu krajach, które przyjęły angielski wzorzec tej rasy. Jedynie w Ameryce przed około 20 laty rozwinięto hodowlę amerykańskiego cockera, który jest tam znacznie bardziej rozpowszechniony niż cocker angielski. Odróżnia się od swego angielskiego brata przede wszystkim obfitszą szatą i krótką krępą głową. Jest uznany jako osobna rasa. Po drugiej wojnie światowej pojawił się na wystawach w Europie, nie wzbudził jednak wielkiego zainteresowania. Hodo­wany jest w pojedynczych egzemplarzach.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies niezbyt duży, silny o krępej i zwartej budowie. Uszy wiszące, ogon przycięty, włos długi, zwisający; przede wszystkim na brzuchu i kończynach. Jest to amerykański wariant starej rasy „spaniela wiejskiego”. Jest to pies inteli­gentny, łagodny, wesoły, pełny temperamentu, zrównoważony, odważny i wytrwały. Sprawdził się jako pies myśliwski, dziś jednak raczej jest psem modnym i luksusowym.
Głowa. Okrągła, dobrze rozwinięta, obficie owłosiona. Łuki nadoczne i krawędź czołowa wyraźnie zaznaczone. Szyja. Dość długa, silna, bez łałoka.
Tułów. Silny grzbiet, głęboka i dość szeroka klatka piersiowa, biodra szerokie, tył muskularny dobrze zaokrąglony.
Kończyny.   Proste,  równoległe, o  silnym  kośćcu  dobrze  umięśnione.   Silne   uda, okrągłe łapy, nie wykręcone ani do środka ani na zewnątrz, zwarte i silne. Ogon. Osadzony i noszony na linii grzbietu, przycięty.
Szata. Włos jednolity, prosty lub lekko falisty. Na głowie włos krótki, na tułowiu średniej długości, na uszach, piersi i brzuchu oraz kończynach długi i elastyczny. Umaszczenie. Dopuszczalne wszystkie barwy. Może być jednolity dwu- lub trójko­lorowy. U jednolicie umaszczonych bez bieli. Wzrost. Psy od 38 do 39,6 cm, suki od 35,5 do 37 cm.