Cocker spaniele hodowane są w wielu krajach, które przyjęły angielski wzorzec tej rasy. Jedynie w Ameryce przed około 20 laty rozwinięto hodowlę amerykańskiego cockera, który jest tam znacznie bardziej rozpowszechniony niż cocker angielski. Odróżnia się od swego angielskiego brata przede wszystkim obfitszą szatą i krótką krępą głową. Jest uznany jako osobna rasa. Po drugiej wojnie światowej pojawił się na wystawach w Europie, nie wzbudził jednak wielkiego zainteresowania. Hodo­wany jest w pojedynczych egzemplarzach.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies niezbyt duży, silny o krępej i zwartej budowie. Uszy wiszące, ogon przycięty, włos długi, zwisający; przede wszystkim na brzuchu i kończynach. Jest to amerykański wariant starej rasy „spaniela wiejskiego”. Jest to pies inteli­gentny, łagodny, wesoły, pełny temperamentu, zrównoważony, odważny i wytrwały. Sprawdził się jako pies myśliwski, dziś jednak raczej jest psem modnym i luksusowym.
Głowa. Okrągła, dobrze rozwinięta, obficie owłosiona. Łuki nadoczne i krawędź czołowa wyraźnie zaznaczone. Szyja. Dość długa, silna, bez łałoka.
Tułów. Silny grzbiet, głęboka i dość szeroka klatka piersiowa, biodra szerokie, tył muskularny dobrze zaokrąglony.
Kończyny.   Proste,  równoległe, o  silnym  kośćcu  dobrze  umięśnione.   Silne   uda, okrągłe łapy, nie wykręcone ani do środka ani na zewnątrz, zwarte i silne. Ogon. Osadzony i noszony na linii grzbietu, przycięty.
Szata. Włos jednolity, prosty lub lekko falisty. Na głowie włos krótki, na tułowiu średniej długości, na uszach, piersi i brzuchu oraz kończynach długi i elastyczny. Umaszczenie. Dopuszczalne wszystkie barwy. Może być jednolity dwu- lub trójko­lorowy. U jednolicie umaszczonych bez bieli. Wzrost. Psy od 38 do 39,6 cm, suki od 35,5 do 37 cm.