Rasa ta pochodzi z nowej Zelandii, a stamtąd przywieziona została do Anglii. Pierwotnym zadaniem tego psa było aportowanie przy współpracy z angielskimi wyżłami. Wykazuje doskonały węch i niezwykłą pasję do aportowania. Dzięki tym zaletom wykorzystywany jest również jako pies służbowy, używa się go w służbie celnej, a także jako stróża.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies silny, zwarty, żywy, czaszka okrągła, z profilu wysklepiona. Głowa. Szeroka, wyrazista, z wyraźną krawędzią czołową, guz potyliczny słabo zaznaczony. Nigdy wąska i długa. Mózgowioczaszka szeroka i zaokrąglona. Nos ciemny, szeroki, duży. Linia nosa tworzy kąt prosty z czołem. Wargi nie obwisłe, ściśle przylegające, zgryz kleszczowy. Szyja. Silna i długa, prawidłowo osadzona.
Oczy. Średniej wielkości osadzone na środku głowy, o inteligentnym wyrazie, brą­zowe lub orzechowe. Jasne oczy nie są wadliwe, ciemne wyżej cenione. Uszy. Niezbyt ciężKie i nieduże, przylegające ściśle do głowy, noszone nieco do tyłu.
Tułów. Mocny, pierś głęboka i szeroka, boki silnie wysklepione, lędźwie szerokie, silne, tył lekko ukośny.
Kończyny. Proste, dobrze umięśnione i ukątowane, umożliwiają psu swobodne ruchy. Niepożądane wykręcone łokcie.
Ogon. Prosty, prawidłowo noszony. Większość labradorów retrieverów ma ogon okrągły, u nasady gruby, dość wysoko noszony. Hodowcy zmierzają do uzyskania jak najkrótszego ogona, którego nie trzeba przycinać. Niedopuszczalny jest ogon zakręcony ku górze.
Szata. Włos wydry, krótki, suchy, bardzo gęsty, nie falisty. Umaszczenie. Czarne, tolerowana mała biała gwiazdka na piersi. Masa ciała. Nie podana we wzorcu. Wzrost. Psy od 55 do 57 cm, suki do 54 do 56 cm.
Uwaga. Małe psy należy eliminować z hodowli, gdyż labrador retriever ma ten­dencję do zmniejszania wzrostu.