Płochacza niemieckiego zalicza się często do wyżłów, zapewne wskutek jego nazwy. Jest on typowym szperaczem — jak angielskie spaniele.
Płochacz niemiecki jest jedyną kontynentalną rasą płochaczy. Pochodzi od szpe­racza niemieckiego, który został prawie zapomniany, ale na przełomie ubiegłego stulecia został zregenerowany przy udziale angielskich spanieli.

Jego zastosowanie w łowiectwie jest takie samo jak cocker spaniela. Wybitne wła­ściwości łowieckie czynią zeń wielostronnie użytecznego psa myśliwskiego. Jest on szczególnie ceniony przez służbę leśną.

Charakterystyka.

Wachtelhund nadaje się przede wszystkim do pracy w lesie i wodzie, a tylko wyjątkowo używa się go w polu. Nie ma wrodzonej stójki, ale można go do niej przyuczyć. Jest on przede wszystkim szperaczem, niezawodnym na tropie, a także jako posokowiec i aporter zguby, w wodzie i przy buszowaniu. Głosi na tropie.
Pies jest zawsze większy od suki. Po właściwym ułożeniu powinien aportować zająca i lisa. Łatwo uczy się głoszenia. Zwierzynę, której nie może aportować, uczy się oszczekiwać lub po właściwym ułożeniu wskazuje ją myśliwemu. Jest nadzwy­czaj cięty na drapieżniki, które niezawodnie dusi.
Wrażenie ogólne. Wachtelhund jest podobny (z wyjątkiem wzrostu) do wyżła nie­mieckiego długowłosego, nie ma jednak tak wysokich kończyn, natomiast ma wyra­źnie wydłużoną budowę. Aby utrzymać równowagę przy ciężkich aportach jak zając i lis musi być przy niskim wzroście odpowiednio długi i masywny. Zacho­wując odpowiednią elegancję powinien mieć odpowiedni kościec i mięśnie. Nie może być wysokonożny, charci, ciężki lub niski. Powinien być raczej suchy o solid­nym kośćcu i umięśnieniu i wyraźnie wydłużonych liniach, tzn. musi mieć długi kłąb i tył; bardzo silny o szerokich lędźwiach grzbiet, tak, aby w oczach łaika robił wrażenie psa raczej wydłużonego niż krótkiego. Powinien być wytrwały i silny, aby w najtrudniejszym terenie i śniegu mógł pracować cały dzień.
Głowa. Sucha o niewielkich faflach (ślinienie się nie występuje). Długość mózgo-wioczaszki i kufy prawie jednakowa. Mózgowioczaszka płaska, niezbyt szeroka, guz potyliczny nieznaczny. Krawędź czołowa prawie niedostrzegalna, bruzda czołowa słabo zaznaczona lub w ogóle jej brak, łuki jarzmowe niewyraźnie zaznaczone. Kufa nie graniasta, długa, silna, nigdy spiczasta. Grzbiet nosa wysklepiony (garbonos zdobi psa). Nos brązowy, jak największy, nozdrza ruchliwe, szerokie, rozwarte. Uzębienie silne, dobrze zachodzące na siebie, zgryz nożycowy wyżej ceniony niż kleszczowy, przodozgryz lub tylozgryz są poważnym błędem (odziedziczalnym). Oczy. Ciemnobrązowe, pełne wyrazu, kształtu migdałowego, średniej wielkości, osadzone ukośnie na boki, nieduże, ani wyłupiaste, ani też głęboko osadzone. Po­wieki bardzo zwarte, przylegające. Czerwona migotka niewidoczna. Dobre oczy i prawidłowa ich oprawa są bardzo ważne przy buszowaniu w sitowiu, ciernistych zaroślach i iglastych młodnikach.
Uszy. Osadzone wysoko, szerokie i płaskie, bez fałd, zwisające ściśle za oczami, niezbyt długie, nie grube mięsiste lub wiotkie. Nadciągnięte do przodu dochodzą do końca nosa; wskutek gęstego, długiego, często lokowatego owłosienia wydają się nieraz dłuższe i szersze.
Szyja. Silna, lecz szlachetna, niezbyt krótka, bez śladu łałoka, przechodzi wdzięczną linią w piersi i grzbiet. Kark silny i bardzo muskularny, gdyż pies powinien móc aportować względnie duże ciężary.
Grzbiet. Od początku kłębu do końca grzbietu dłuższy aniżeli wysokość w kłębie (miarą prętową). Kłąb wysoki i długi, sam grzbiet krótki i napięty, bez wklęsłości za kłębem, partia nerkowa krótka, lecz szeroka i daleko do słabizny umięśniona, łagodnie wysklepiona, tył płaski i długi, z głęboką i pojemną miednicą, uda szero­kie; od tego zależy siła i sprawność kończyn.
Kończyny przednie. Bardzo długie. Kość ustawiona do łopatki pod kątem około 45°. W chodzie poruszają się wzdłuż piersi, nie mogą „wiosłować”. W spokoju łokcie przylegają do piersi. Podramię proste, silne, ustawione pionowo do ziemi. Linie zewnętrzne podramienia i łopatki oglądane z przodu tworzą linię pionową do podłoża. Nadgarstek nie może być wychylony ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Kończyna oglądana z boku nie powinna być pionowa lecz skierowana nieco uko­śnie do przodu. Podramię i staw nadgarstkowy nie mogą być pogrubione. Śródrę-cze silne, przechodzi w łapę kształtu łyżki. Łapy kocie niepożądane. Palce dobrze zwarte, między palcami gęste owłosienie. Opuszki silne i okrągłe, podramię od łokcia z obfitym piórem.
Klatka piersiowa. Z przodu niezbyt wąska, owalna w przekroju, z profilu głęboka, sięgająca do łokci lub nieco poniżej nich. Żebra rzekome długie i dobrze wyskle-pione, lecz nie beczkowate ani nie płaskie.
Ogon. Miernie przycięty (o 1/3 lub najwyżej 1/2) w celu uniknięcia okaleczeń przy buszowaniu.
Kończyny tylne. Uda silnie osadzone, długie i szerokie, „portki” zwisają obficie. Staw łokciowy dobrze ukątowany i bardzo silny. Tylne kończyny daleko odstawio­ne, nie powinny być strome, podstawione szablaste, beczkowate lub krowie. Boczne linie uda równoległe.
Szata. Włos długi, silny, gęsty, lekko falisty lub płasko i ściśle przylegający, niezbyt długi. Nie może być cienki lub jedwabisty. Na karku, uszach i na tyle często występują loki. Kufa, partia twarzowa i pokrywa czaszki pokryte włosem krótkim i gęstym. Po obu stronach piersi często kryza (żabot). Na tylnej stronie kończyn i ogona obfite pióro. Na uszach włos lokowaty, falisty, sięgający poza kontur ucha. Uszu nie uwłosionych nie spotyka się. Między palcami włos gęsty, lecz niezbyt długi, do pracy w śniegu należy go przystrzyc. Umaszczenie. W hodowli należy się ograniczyć do dwóch barw.
Wzrost. U psów 46 — 57 cm, a u suk 40 — 45 cm. Jeżeli budowa jest bezbłędna to wzrost o 1 —2 cm większy lub mniejszy nie powinien obniżać oceny na ringu.