Jeszcze przed wprowadzeniem broni palnej używano podczas łowów na grubego zwierza dwa rodzaje psów; jedne były wyspecjalizowane w wypracowaniu zimnego zdrowego tropu, a drugie do pracy na farbie (krwi). Po udoskonaleniu broni palnej polowanie na grubą zwierzynę zmieniło się gruntownie i rozpoczęto krzyżowanie tych dwóch ras. Nowa rasa miała łączyć doskonały węch ówczesnego tropowca z wytrwałą pracą posokowca. Przez to skrzyżowanie, do którego na pewno przyczy­nił się bloodhound, powstała nowa rasa — posokowiec. Posokowce są wyspecjali­zowane w poszukiwaniu postrzelonej zwierzyny płowej lub czarnej. Mają zastoso­wanie tylko w rewirach obsadzonych tą zwierzyną. Wymagają cierpliwego, długo­trwałego układania. Muszą się nauczyć zachowania tego tropu lub śladu, który został im wskazany, nie mogą dać się zbić z tropu przez inne ślady przebiegającej zwierzyny. Muszą trzymać się śladu wytrwale kilometrami, nawet przy nie sprzyja­jących warunkach atmosferycznych, także wtedy gdy trop wystygł, to znaczy po 20 godzinach, a czasami i później. Posokowce hoduje się w dwu odrębnych rasach; posokowiec hanowerski i górski posokowiec bawarski.