Posokowiec górski bawarski jest młodszą odmianą posokowca hanowerskiego, lecz jako rasa nie zalicza się bynajmniej do najmłodszych. Wzorzec jego ustalono już w 1883 r. i od tego czasu nie został zmieniony.
W Alpach bawarskich myśliwi od dawna trzymali lekkie ogary, których używali do wyszukiwania rannej zwierzyny. Czerwony ogar „Brandelbracke” nadawał się lepiej do polowania na uciążliwych terenach górskich niż cięższe posokowce hanower­skie. Dlatego też doprowadzono do nich tylko nieco krwi posokowców hanower­skich, aby skądinąd doskonałe ich właściwości myśliwskie jeszcze wzmocnić. Przez surową selekcję uzyskano, głównie w Alpach bawarskich, współczesny typ bawar­skiego posokowca górskiego.
Bawarski posokowiec górski w niektórych okolicach wyparł posokowca hanower­skiego. W pracy w niczym mu nie ustępuje, a w wysokich górach jest nawet bardziej ruchliwy i wytrwalszy. W wyszukiwaniu postrzelonej zwierzyny wykazuje się doskonałymi wynikami.

Wzorzec Wrażenie ogólne.

Pies muskularny, lekki, bardzo ruchliwy, średniej wielkości, jed­nakże nie za niski. Tułów lekko wydłużony, z tyłu zaledwie trochę wyższy, na niezbyt wysokich kończynach. Usposobienie żywe.
Głowa. Pokrywa czaszki stosunkowo szeroka, płasko wysklepiona, nie za ciężka. Kufa pod oczami wyraźnie odgraniczona, nie za długa, nie spiczasta, nos czarny lub w kolorze ciemnobrązowym. Brwi dobrze rozwinięte. Wargi obwisłe, lecz nie tworzące zdecydowanie fafli, kąciki warg dobrze wykształcone.
Uszy, Długości nieco większej niż średnia, ciężkie, wysoko i szeroko osadzone, nie skręcone ku głowie, wiszące, u dołu zaokrąglone.
Oczy. Ciemnobrązowe lub nieco jaśniejsze, klarowne, skierowane do przodu, nie za duże i niezbyt okrągłe. Oprawa zwarta. Szyja. Średniej długości, silna i sucha.
Kończyny przednie. Łopatki ukośnie ustawione, ramię długie, silny kościec, lecz nie pogrubiony. Oglądane z przodu całkowicie proste, nadgarstek muskularny, nie miękki, lecz i nie ustawiony pionowo.
Tułów. Grzbiet niezbyt krótki, lecz silny. Partia nerkowa szeroka, głęboka, umię­śniona aż do słabizny, równomierna, wysklepiona i silna. Tył długi, ku ogonowi lekko opadający. Klatka piersiowa niezbyt szeroka, głęboka, żebra głębokie i dłu­gie, żebra rzekome zachodzą daleko do słabizny. Brzuch ku tyłowi lekko podciągnięty.
Ogon. Średniej długości, sięgający prawie do stawu skokowego, nisko osadzony, u nasady szerszy, ku końcowi smuklejszy, noszony nie poziomo lub nieco ku do­łowi, od spodu silniej owłosiony jednak bez szczotki.
Kończyny tylne. Uda bardzo szerokie i długie, podudzie stosunkowo długie, uko­śne. Śródstopie niezbyt ukośnie ustawione i nie wykręcone na boki. Kończyny dobrze owłosione, przy czym włos na tylnych krawędziach ud prawie szorstki. Łapy niezbyt silne, palce zwarte, pazury dobrze rozwinięte, czarne lub koloru rogu, stopy nie okrągłe (kocie) lecz i nie płaskie (zajęcze) kształtu łyżkowatego. Szata. Gęsta, gładko przylegająca, miernie szorstka, niezbyt błyszcząca. Na głowie i uszach włos delikatny, na brzuchu bardziej szorstki i dłuższy.
Umaszczenie. Ciemnoczerwone, płowe (jak szata jelenia), czerwonobrązowe, czer-wonożółte, jasnożółte do bułczanego, szarobrązowe jak szata zimowa zwierzyny płowej, podpalane lub ciemno pręgowane. Psy czerwone zwykle są na grzbiecie intensywniej ubarwione. Kufa, uszy, grzbiet oraz ogon często ciemno nakrapiane. Wzrost. Psy do 50 cm, suki do 45 cm.
Wady. Budowa krótka, krępa, wysoki kłąb, kończyny za wysokie lub za niskie, wykrzywione podramię, palce rozwarte i długie, płaskie łapy, wykręcone na zew­nątrz łapy. Grzbiet łękowaty, partia nerkowa słaba, zad krótki lub silnie ścięty. Postawa tylnych kończyn krowia lub beczkowata. Klatka piersiowa silnie wyskle­piona. Głowa spiczasta ze słabą kufą, uszy zbyt nisko osadzone, spiczaste, skręcone. Nos jasny w kolorze mięsa, oko jasnożółte; luźno oprawione, ukazujące dużo czer­wieni w kąciku. Szyja za krótka, gruba, ogon ze szczotką, noszony ku górze lub nawet zakręcony. Zgryz przedni lub tylny, wilcze pazury. Wszelkie inne umaszcze­nie, a szczególnie maść czarna z czerwonym podpalaniem na głowie i kończynach — jak u jamnika lub ogara. Białe oznaki niepożądane; mała jaśniejsza gwiazdka na piersiach jeszcze dozwolona. Bezwzględnie trzeba odrzucać z hodowli zwierzęta limfatyczne mające zbyt lekki kościec, słabe umięśnienie, cienką i delikatną szatę.