Posokowiec hanowerski powstał ze skrzyżowania różnych posokowców trzyma­nych na dworach książęcych ówczesnych Niemiec. Jest więc potomkiem różnych ras, których używano do pracy na farbie. Celem hodowli było uzyskanie możliwie najwyższej doskonałości w pracy. Posokowiec hanowerski jako produkt takiej ho­dowli stał się zwierzęciem szlachetnym, cenionym przez miłośników tej rasy rów­nież za urodę. Nazwa jego wywodzi się z hanowerskiego dworu książęcego, gdzie wyhodowano go w obecnej jego formie. Bardzo ważne jest, że zachował cechy, które powinien posiadać pies przy pracy na śladzie postrzelonej zwierzyny. Ma niezwykle czuły węch, odróżnia poszczególne tropy i umie pozostawać na tym śladzie, który mu wskazano. Mimo pasji myśliwskiej jest bardzo spokojny, ale przy tym na tyle cięty, że osacza postrzelonego jelenia i oszczekuje go tak długo, póki nie nadejdzie myśliwy by go dostrzelić. Ostatnia wojna światowa wywarła nieko­rzystny wpływ na jego hodowlę i posokowce hanowerskie poszły nieco w zapomnie­nie. Przed hodowcami stoi przeto niełatwe zadanie zachowania tej rasy przed wymarciem.

Wzorzec Charakterystyka.

Posokowiec hanowerski jest niemieckim psem myśliwskim śre­dniej wielkości. Jest to tropowiec, używany do pracy na farbie. Ojczyzną jego jest hanowerski dwór myśliwski, góry Harcu i Solingen. Stosownie do tego wyróżnia się dwie linie.
Wrażenie ogólne. Pies średniego wzrostu lub nieco mniejszy, o silnej, nieco wy­dłużonej, harmonijnej budowie. Głowę i ogon rzadko nosi wysoko, zwykle poziomo lub ukośnie. Poważny wyraz twarzy.
Głowa. Średniej wielkości, pokrywa czaszki szeroka, płasko wysklepiona, z przodu nieco węższa niż z tyłu, czoło trochę pomarszczone. Kufa we właściwej proporcji do mózgowioczaszki, z przodu tępa. Guz potyliczny zaledwie zaznaczony. Nos nieco wysunięty, szerszy niż u wszystkich innych ras, zwykle czarny, lecz bywa i brązowy, rzadko czerwony, nozdrza szeroko rozwarte, ruchliwe. Grzbiet nosa zwęża się ponad oczami, lekki garbonos lub prawie prosty, nigdy wklęsły. Krawędź czołowa płasko wznosząca się. Brwi wyraziste i wystające, fafle szeroko opadające z wyraźnie zaznaczoną fałdą w kąciku warg.
Uszy. Nieco dłuższe niż średnie, bardzo szerokie, osadzone wysoko i na całej szero­kości małżowiny usznej gładkie, bez zawijania się przylegają ściśle do głowy. Przy końcach tępo zaokrąglone. Uszy przy wznoszeniu głowy opadają w fałdach. Oczy. Klarowne, zwrócone do przodu, nie odsłaniają spojówki w wewnętrznym kąciku oka. Wejrzenie bystre, energiczne na skutek kanciasto podciągniętych brwi. Szyja. Długa, silna, rozszerzająca się ku klatce piersiowej. Skóra na szyi luźna i obfita, nie tworzy jednak łałoka.
Kończyny przednie. Przód silniejszy niż tył, łopatki ukośne i ruchliwe. Mięśnie łopatki dobrze rozwinięte. Podramię proste, lekko zakrzywione, muskularne. Staw nadgarstkowy szeroki, prawie prosty.
Tułów. Grzbiet długi, lędźwie szerokie, lekko wysklepione. Tył ukośny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i długa. Brzuch tylny nieznacznie z tyłu podciągnięty. Ogon. Długi, sięgający do połowy podudzia, u nasady silny i równomiernie zwęża­jący się ku końcowi, prawie prosty. Przy końcu włos dłuższy i grubszy, nie tworzy jednak tzw. szczotki. Zwykle opuszczony ukośnie ku dołowi.
Kończyny tylne. Uda muskularne, mięśnie dobrze rozwinięte. Podudzie długie, ukośne, obficie owłosione. Staw skokowy prawie prosty, nie wykręcony ani na zewnątrz ani do środka. Stopy silne, okrągłe. Palce zwarte, pazury mocno zakrzy­wione, opuszki duże i mocne.
Szata. Gęsta i pełna, gładka, elastyczna, z matowo jedwabistym połyskiem. Umaszczenie. Ciemno lub jasnopłowe, z czarnobrązowym podpalaniem na kufie, uszach i oczach. Czerwonobrązowe, czerwonożółte, barwy ochry, ciemnożółte lub brązowe z podpalaniem lub pręgowane. Zwykle ciemniejsze umaszczenie jest na kufie, przy oczach i na uszach, występuje również ciemna pręga na grzbiecie. Wady. Czaszka wąska, wysoka, pysk dogowaty lub szpiczasty, nos silny i wąski. Grzbiet nosa nie zwężający się ku górze, przechodzący w czoło. Uszy zbyt długie, pofałdowane lub wąskie. Przednie kończyny cienkie, zbyt silnie wygięte podramię. Podramię i łapy ustawione jak u jamnika, ogon za krótki, cienki lub zbyt zakrzy­wiony, wysoko’ noszony. Budowa zbyt wysoka i z przodu przebudowana. Białe i żółte plamy.