Równolegle zaczęły powstawać rasy psów myśliwskich szerzej wyspecjalizowanych użytkowo, pracujące już nie tylko w suchym polu, ale i w trudnych warunkach terenowych, a także w wodzie, posiadające jednocześnie skłonność do wystawiania i aportowania zwierzyny. W ten sposób powstała grupa seterów -psów użytkowo wielostronnych. Wszystkie te rasy (pointery i setery) zaczęto nazywać umownie wyżłami angielskimi.

W tym samym czasie na kontynencie (w Hiszpanii, we Włoszech, a szczególnie w Niemczech) wyhodowano rodzime rasy psów myśliwskich o różnym stopniu specjalizacji. Postępująca demokratyzacja i zmiany zachodzące w stosunkach społeczno-gospodarczych wpływały na sposoby polowania. Wąsko wyspecjalizowane psy nie zadowalały już myśliwych. Potrzebny był pies użytkowo wszechstronny, pracujący równie dobrze w polu, w wodzie i w lesie przydatny przed strzałem i po nim, a jednocześnie odporny na trudne warunki atmosferyczne czy klimatyczne – czyli pies uniwersalny. Zaczęto krzyżować rasy korzystając między innymi z angielskich psów wąsko wyspecjalizowanych. W ten sposób w różnych krajach europejskich powstały rasy wyżłów użytkowo

wielostronne. Do dnia dzisiejszego niektóre krzyżówki psów nie są jeszcze eksterierowo (rasowo) ustabilizowane.
Całą tę grupę psów legawych zaczęto nazywać wyżłami kontynentalnymi. W XVIII wieku na kontynencie europejskim, oprócz wyżłów, wyhodowano rasy wielu psów różnych specjalności Jak posokowce, norowce, teriery, tropowce i gończe.
Obecnie używane są w łowiectwie psy różnych ras, o różnym stopniu specjalizacji myśliwskiej – użytkowo jednostronne, wielostronne lub wszechstronne.
Jednostronne to psy, których zakres pracy ogranicza się w polowaniu do wrodzonych, wąsko wyspecjalizowanych cech, zakreślonych jedną grupą czynności, wykonywanych przed strzałem lub po strzale i przy tym w jednym z trzech zasadniczych środowisk: w polu, w wodzie lub w lesie.
Psy określone jako wielostronne są przystosowane do pracy przed strzałem i po strzale w dwóch środowiskach, natomiast psy wszechstronne potrafią pracować równie dobrze w polu, w wodzie i w lesie łącząc w pracy kilka specjalności.
Psy pracuj ące w polu powinny szeroko w galopie okładać łany upraw po to, by jak najszybciej odnaleźć zwierzynę, wskazać ją myśliwemu robiąc „stójkę”, a po strzale wynajdować postrzałki i aportować zwierzynę.