Wiemy, że pierwszym zwierzęciem udomowionym byl pies. Obdarzony doskonałym węchem i słuchem służył wówczas człowiekowi do obrony, ostrzegał przed niebezpieczeństwem i pomagał w polowaniu. Z upływem czasu u psów używanych do polowania zaczęły potęgować się wrodzone właściwości fizyczno-psychiczne, dostosowane do zadań, jakich człowiek od nich wymagał… Rozpoczęła się sterowana przez człowieka ewolucja i specjalizacja psa myśliwskiego, zaczęły powstawać rasy psów, zaczęto prowadzić świadomą hodowlę poszczególnych ras.
W XV wieku prymitywną broń myśliwską zastąpiła broń palna, co spowodowało zmiany zarówno w sposobie polowania, jak i w dotychczasowej roli psa.
Przodkami psów myśliwskich na kontynencie europejskim, a także w Wielkiej Brytanii, były psy hodowane przede wszystkim w Hiszpanii, we Włoszech i w Niemczech. W średniowieczu występowało wiele odmian psów myśliwskich (z przewagą tropowcow), jednak dopiero w XVIII wieku zaczęto świadomie psy myśliwskie krzyżować i hodować w czystości rasy, ukierunkowując je i przystosowując do poszczególnych rodzajów polowań.

Ówczesnym myśliwym w Wielkiej Brytami potrzebny byl pies wyspecjalizowany, przystosowany do polowań na ptactwo. Hodowano więc psy, które nie tylko znajdowały zwierzynę, alei ułatwiały podejście do niej na odległość strzału. Niezależnie więc odhodowli płochaczy czy tropowcow, wypłaszających zwierzynę lub tropiących przy ziemi, czyli pracujących „dolnym wiatrem”, w Wielkiej Brytanii zaczęto hodować psy, których największą zaletą były ‘”stójka” i ”górny wiatr”. Psy te nie goniły i nie wypłaszały ptactwa, natomiast okładały pole galopem, szybko odnajdowały zwierzynę wietrząc ją z odległości górnym wiatrem, a po zwietrzeniu zamierały w bezruchu, w charakterystycznej pozie wykonując stójkę. Stójka psa pozwalała myśliwemu na spokojne podejście do umiejscowionej zwierzyny, przygotowanie się i oddanie strzału. Niczego więcej od tego typu psa nie wymagano. Nastąpiła więc specjalizacja psa przydatnego wyłącznie przed strzałem. Typowym przykładem takiego psabył pointer. Jednocześnie, przy tak wąskiej specjalizacji po-intera, potrzebny był pies wyszukujący postrzałki i aportujący je. Wyhodowano więc retrievery, wąsko wyspecjalizowane do pracy po strzale, odszukujące i aportujące ustrzelone lub zbarczone ptactwo.
Zarówno jedne, jakidrugiepsy pracowały finezyjnie, ale jednostronnie. Zadowalało to ówczesnych wielkich posiadaczy ziemskich, traktujących polowanie wyłącznie sportowo, snobujących się posiadaniem różnych ras psów, z których każda była przydatna i przeznaczona do innego rodzaju polowania.