Psy rasowe

wszystko o psach i nie tylko

Moda na psa

Jak mówi staropolskie przysłowie ” pies jest i będzie najlepszym przyjacielem człowieka”. Na podstawie tego właśnie zdania w prosty sposób wywnioskować można, że moda na psy nieustannie ewoluje.  Pies jest obecny wszędzie tam gdzie jego pan. Dlatego też i moda na psa jest ciągle na topie.  Rynek zoologiczny podąża również głownie w tą właśnie stronę, oferując niezliczoną ilość specjalistycznych akcesorii dla psów.  Z roku na rok poszerza się grono projektantów, którzy tworzą wspaniałe legowiska, ubranka oraz inne gadżety dla czworonogów. Zarówno w sieci (sklepy internetowe) jak i w ekskluzywnych butikach można znaleźć ogromną ilość dodatków dedykowanych właśnie pieskom. Cóż, jak pokazują statystyki posiadania pieska jest ostatnio coraz bardziej modniejsze.  Zauważyć to można w prawie wszystkich kręgach (aktorzy, politycy, znane osobistości). Oczywiście i sam pies przestał być tylko domowym pupilkiem, bo wszystkie dodatki dla niego kupowane stają się bowiem bardzo stylowymi elementami wyposażenia każdego nowoczesnego mieszkania. Trudno już nawet dla przykładu porównywać legowisko dla psa sprzed dwóch lat, z tym produkowanym obecnie. Wzornictwo oraz kolorystyka bije na głowę swoich poprzedników. Za kilkadziesiąt złotych można kupić piękny materac dla psa swoim wyglądem przypominający letnią łąkę, które fantastycznie będzie wyglądać na trawie lub w przydomowym ogródku. Specjalistą w produkcji tego typu akcesoriów jest polska firma York Design, która od ośmiu lat tworzy bajeczne akcesoria dla psów.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Jamnik

    Pies niski, krótkonożny, wydłużony, lecz zwarty, o silnym umię­śnieniu i zuchwałym, wyzywającym wzniesieniu głowy. Mimo krótkich w stosunku do długości tułowia kończyn jamnik nie jest kaleki ani niezgrabny. Nie ma też ograniczonych ruchów, a wątłością swoją nie przypomina łasiczki. Głowa. Wydłużona, zwężająca się równomiernie ku końcowi nosa, sucha. Część mózgowiowa płasko wysklepiona i przechodząca łagodnie ku krawędzi czołowej w subtelnie wymodelowany, lekko wysklepiony grzbiet nosa, garbonos. Łuki nadocz-ne silnie zaznaczone. Chrząstka nosowa i szczyt nosa długi i wąski. Wargi ściśle przylegające, osłaniające żuchwę, nie głębokie ani ryjkowato spiczaste, z lekko zaznaczonym kącikiem warg- Nozdrza dobrze rozwarte, pysk dający szeroko się rozewrzeć, rozcięty aż poza oczy, o silnie rozwiniętym uzębieniu i silnych szczękach. Silne, dokładnie na siebie zachodzące kły: zgryz kleszczowy, i nożycowy są jednakowo prawidłowe.
    Oczy. Średniej wielkości, owalne, osadzone na bokach, o klarownym, energicznym i przyjaznym wyrazie, nie przenikliwe, lśniące, ciemne, czerwonobrązowe do czar­nych bez względu na maŚć. Oczy szklane, rybie lub perłowe u szarych łub łaciatych okazów nie są zdecydowanie wadliwe jednak niepożądane.
    Uszy. Osadzone wysoko, niezbyt wysunięte do przodu, dość długie, jednak nie za długie, ładnie zaokrąglone, nie wąskie, spiczaste lub pofałdowane, ruchliwe, przed­nim skrajem ściśle przylegające do policzka.
    Szyja. Dość długa, muskularna, sucha, bez łałoka, lekko wysklepiona w karku, noszona swobodnie i wysoko.
    Kończyny przednie. Dostosowane do wyczerpującej pracy pod ziemią, odpowied­nio muskularne, zwarte, głębokie, długie i szerokie. Łopatka długa i ukośnie usta­wiona, ściśle przylegająca do dobrze rozwiniętej klatki piersiowej, mięśnie twarde i plastycznie wymodelowane. Ramię takiej długości jak łopatka, ustawione do niej pod kątem prostym, kościec silny i pokryty napiętymi mięśniami, przylegającymi do żeber zachowuje ruchliwość. Podramię krótkie, jak najmniej wygięte, pokryte z przodu i z boku twardymi, plastycznie wymodelowanymi mięśniami, tak długie, aby prześwit psa wynosił 1/3 wysokości w kłębie. Stawy nadgarstkowe ustawione nieco bliżej siebie niż staw barkowy. Śródręcze oglądane z boku ani strome ani załamane. Łapy twarde i dobrze wysklepione, silne opuszki. Palce w liczbie pięciu, z których cztery stoją na ziemi ściśle zwarte, wybitnie wysklepione, silne pazury i poduszki.
    Tułów. Grzbiet z wysokim i długim kłębem, w okolicy kręgów piersiowych prosty, z lekkim wysklepieniem w partii lędźwiowej. Mostek silny i tak wysunięty, że po obu jego stronach tworzą się dołki. Klatka piersiowa oglądana z przodu — owalna, a oglądana z góry i z boku — pojemna, zapewniająca odpowiednią przestrzeń dla płuca i serca. Żebra zachodzą do tyłu i przechodzą stopniowo w linię brzucha. Przy właściwej długości i ukątowaniu łopatki i ramienia przednia kończyna oglądana z boku zasłania najniższy punkt klatki piersiowej. Brzuch miernie podciągnięty. Kończyny tylne. Tył długi, szeroki, zaokrąglony, silnie umięśniony. Kości miednicy nie za krótkie, dość silnie rozwinięte, ukośnie ustawione. Uda silne, dość długie, ustawione pod kątem prostym do miednicy. Staw kolanowy szeroki i silny. Podu­dzie w porównaniu z innymi rasami krótkie, o naprężonych mięśniach, ustawione pod kątem prostym dla uda. Staw skokowy szeroki, z silną wystającą piętą. Śród­stopie długie, w połączeniu z podudziem ruchliwe, lekko ku przodowi wygięte. Tylne łapy o palcach zwartych, dobrze wysklepionych. Cztery palce ściśle zwarte i wysklepione jak u łap przednich. Cała kończyna spoczywa na poduszkach palców, a nie tylko na palcach. Pazury krótkie. Cały tył oglądany z tyłu wypełniony, całko­wicie prosty.
    Ogon. Osadzony w jednej linii z kręgosłupem i przebiegający bez silniejszych skrzywień.
    Wady wykluczające całkowicie z oceny i uniemożliwiające wpis do ksiąg rodowodo­wych. Zgryz przedni lub tylny, bardzo luźna łopatka, wszelkie wady ogona, jedno lub dwustronne wnętrostwo, pierś odstawiona.
    Wady uniemożliwiające wyższą ocenę niż dobrą. Budowa wątła, wysokonożna lub nisko przyziemna, tułów wiszący między łopatkami, chód ociężały, nieporadny, kołyszący, palce wykręcone do środka lub bardzo na zewnątrz, palce rozczapierzo­ne, grzbiet lękowaty lub karpi, przebudowanie, zbyt słaba klatka piersiowa, słaba partia nerkowa, wadliwe ukątowanie kończyn przednich lub tylnych, postawa kro­wia, beczkowata, oczy szklane u psów innych maści niż szara lub łaciata, wadliwa szata.
    Wady wykluczające ocenę doskonałą. Źle osadzone uszy odstające, spiczaste lub pofałdowane, zbyt silnie zaznaczona krawędź czołowa, kufa zbyt spiczasta, słaba, uzębienie ponosówkowe, głowa zbyt szeroka, krótka, oczy wybałuszone, szklane u psów szarych lub łaciatych, nie dość ciemne u wszystkich innych maści, lałok, szyja krótka lub łabędzia, włos zbyt delikatny, lub za cienki, u szorstkowłosych szata trymowana, masa ciała ponad 9 kg, zbyt niski prześwit od podłoża. Podanym we wzorcu cechom powinny odpowiadać w równej  mierze wszystkie odmiany jamnika: szorstkowłosy, krótkowłosy, i długowłosy. Ponadto do celów wystawowych dzieli się jamniki wg masy ciała. Podział według masy ciała (w kg) w klasach wystawowych: psy ponad 7/ suki ponad 6,5 — typ ciężki psy do 7/ suki do 6,5 — typ lekki psy do 4/ suki do 3,5 — jamnik karłowaty Obwód klatki piersiowej w wieku co najmniej 15 miesięcy: jamnik karłowaty 35 cm, jamnik na króliki 30 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Posokowiec hanowerski

    Posokowiec hanowerski powstał ze skrzyżowania różnych posokowców trzyma­nych na dworach książęcych ówczesnych Niemiec. Jest więc potomkiem różnych ras, których używano do pracy na farbie. Celem hodowli było uzyskanie możliwie najwyższej doskonałości w pracy. Posokowiec hanowerski jako produkt takiej ho­dowli stał się zwierzęciem szlachetnym, cenionym przez miłośników tej rasy rów­nież za urodę. Nazwa jego wywodzi się z hanowerskiego dworu książęcego, gdzie wyhodowano go w obecnej jego formie. Bardzo ważne jest, że zachował cechy, które powinien posiadać pies przy pracy na śladzie postrzelonej zwierzyny. Ma niezwykle czuły węch, odróżnia poszczególne tropy i umie pozostawać na tym śladzie, który mu wskazano. Mimo pasji myśliwskiej jest bardzo spokojny, ale przy tym na tyle cięty, że osacza postrzelonego jelenia i oszczekuje go tak długo, póki nie nadejdzie myśliwy by go dostrzelić. Ostatnia wojna światowa wywarła nieko­rzystny wpływ na jego hodowlę i posokowce hanowerskie poszły nieco w zapomnie­nie. Przed hodowcami stoi przeto niełatwe zadanie zachowania tej rasy przed wymarciem.

    Wzorzec Charakterystyka.

    Posokowiec hanowerski jest niemieckim psem myśliwskim śre­dniej wielkości. Jest to tropowiec, używany do pracy na farbie. Ojczyzną jego jest hanowerski dwór myśliwski, góry Harcu i Solingen. Stosownie do tego wyróżnia się dwie linie.
    Wrażenie ogólne. Pies średniego wzrostu lub nieco mniejszy, o silnej, nieco wy­dłużonej, harmonijnej budowie. Głowę i ogon rzadko nosi wysoko, zwykle poziomo lub ukośnie. Poważny wyraz twarzy.
    Głowa. Średniej wielkości, pokrywa czaszki szeroka, płasko wysklepiona, z przodu nieco węższa niż z tyłu, czoło trochę pomarszczone. Kufa we właściwej proporcji do mózgowioczaszki, z przodu tępa. Guz potyliczny zaledwie zaznaczony. Nos nieco wysunięty, szerszy niż u wszystkich innych ras, zwykle czarny, lecz bywa i brązowy, rzadko czerwony, nozdrza szeroko rozwarte, ruchliwe. Grzbiet nosa zwęża się ponad oczami, lekki garbonos lub prawie prosty, nigdy wklęsły. Krawędź czołowa płasko wznosząca się. Brwi wyraziste i wystające, fafle szeroko opadające z wyraźnie zaznaczoną fałdą w kąciku warg.
    Uszy. Nieco dłuższe niż średnie, bardzo szerokie, osadzone wysoko i na całej szero­kości małżowiny usznej gładkie, bez zawijania się przylegają ściśle do głowy. Przy końcach tępo zaokrąglone. Uszy przy wznoszeniu głowy opadają w fałdach. Oczy. Klarowne, zwrócone do przodu, nie odsłaniają spojówki w wewnętrznym kąciku oka. Wejrzenie bystre, energiczne na skutek kanciasto podciągniętych brwi. Szyja. Długa, silna, rozszerzająca się ku klatce piersiowej. Skóra na szyi luźna i obfita, nie tworzy jednak łałoka.
    Kończyny przednie. Przód silniejszy niż tył, łopatki ukośne i ruchliwe. Mięśnie łopatki dobrze rozwinięte. Podramię proste, lekko zakrzywione, muskularne. Staw nadgarstkowy szeroki, prawie prosty.
    Tułów. Grzbiet długi, lędźwie szerokie, lekko wysklepione. Tył ukośny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i długa. Brzuch tylny nieznacznie z tyłu podciągnięty. Ogon. Długi, sięgający do połowy podudzia, u nasady silny i równomiernie zwęża­jący się ku końcowi, prawie prosty. Przy końcu włos dłuższy i grubszy, nie tworzy jednak tzw. szczotki. Zwykle opuszczony ukośnie ku dołowi.
    Kończyny tylne. Uda muskularne, mięśnie dobrze rozwinięte. Podudzie długie, ukośne, obficie owłosione. Staw skokowy prawie prosty, nie wykręcony ani na zewnątrz ani do środka. Stopy silne, okrągłe. Palce zwarte, pazury mocno zakrzy­wione, opuszki duże i mocne.
    Szata. Gęsta i pełna, gładka, elastyczna, z matowo jedwabistym połyskiem. Umaszczenie. Ciemno lub jasnopłowe, z czarnobrązowym podpalaniem na kufie, uszach i oczach. Czerwonobrązowe, czerwonożółte, barwy ochry, ciemnożółte lub brązowe z podpalaniem lub pręgowane. Zwykle ciemniejsze umaszczenie jest na kufie, przy oczach i na uszach, występuje również ciemna pręga na grzbiecie. Wady. Czaszka wąska, wysoka, pysk dogowaty lub szpiczasty, nos silny i wąski. Grzbiet nosa nie zwężający się ku górze, przechodzący w czoło. Uszy zbyt długie, pofałdowane lub wąskie. Przednie kończyny cienkie, zbyt silnie wygięte podramię. Podramię i łapy ustawione jak u jamnika, ogon za krótki, cienki lub zbyt zakrzy­wiony, wysoko’ noszony. Budowa zbyt wysoka i z przodu przebudowana. Białe i żółte plamy.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Płochacza niemieckiego zalicza się często do wyżłów, zapewne wskutek jego nazwy. Jest on typowym szperaczem — jak angielskie spaniele.
    Płochacz niemiecki jest jedyną kontynentalną rasą płochaczy. Pochodzi od szpe­racza niemieckiego, który został prawie zapomniany, ale na przełomie ubiegłego stulecia został zregenerowany przy udziale angielskich spanieli.

    Jego zastosowanie w łowiectwie jest takie samo jak cocker spaniela. Wybitne wła­ściwości łowieckie czynią zeń wielostronnie użytecznego psa myśliwskiego. Jest on szczególnie ceniony przez służbę leśną.

    Charakterystyka.

    Wachtelhund nadaje się przede wszystkim do pracy w lesie i wodzie, a tylko wyjątkowo używa się go w polu. Nie ma wrodzonej stójki, ale można go do niej przyuczyć. Jest on przede wszystkim szperaczem, niezawodnym na tropie, a także jako posokowiec i aporter zguby, w wodzie i przy buszowaniu. Głosi na tropie.
    Pies jest zawsze większy od suki. Po właściwym ułożeniu powinien aportować zająca i lisa. Łatwo uczy się głoszenia. Zwierzynę, której nie może aportować, uczy się oszczekiwać lub po właściwym ułożeniu wskazuje ją myśliwemu. Jest nadzwy­czaj cięty na drapieżniki, które niezawodnie dusi.
    Wrażenie ogólne. Wachtelhund jest podobny (z wyjątkiem wzrostu) do wyżła nie­mieckiego długowłosego, nie ma jednak tak wysokich kończyn, natomiast ma wyra­źnie wydłużoną budowę. Aby utrzymać równowagę przy ciężkich aportach jak zając i lis musi być przy niskim wzroście odpowiednio długi i masywny. Zacho­wując odpowiednią elegancję powinien mieć odpowiedni kościec i mięśnie. Nie może być wysokonożny, charci, ciężki lub niski. Powinien być raczej suchy o solid­nym kośćcu i umięśnieniu i wyraźnie wydłużonych liniach, tzn. musi mieć długi kłąb i tył; bardzo silny o szerokich lędźwiach grzbiet, tak, aby w oczach łaika robił wrażenie psa raczej wydłużonego niż krótkiego. Powinien być wytrwały i silny, aby w najtrudniejszym terenie i śniegu mógł pracować cały dzień.
    Głowa. Sucha o niewielkich faflach (ślinienie się nie występuje). Długość mózgo-wioczaszki i kufy prawie jednakowa. Mózgowioczaszka płaska, niezbyt szeroka, guz potyliczny nieznaczny. Krawędź czołowa prawie niedostrzegalna, bruzda czołowa słabo zaznaczona lub w ogóle jej brak, łuki jarzmowe niewyraźnie zaznaczone. Kufa nie graniasta, długa, silna, nigdy spiczasta. Grzbiet nosa wysklepiony (garbonos zdobi psa). Nos brązowy, jak największy, nozdrza ruchliwe, szerokie, rozwarte. Uzębienie silne, dobrze zachodzące na siebie, zgryz nożycowy wyżej ceniony niż kleszczowy, przodozgryz lub tylozgryz są poważnym błędem (odziedziczalnym). Oczy. Ciemnobrązowe, pełne wyrazu, kształtu migdałowego, średniej wielkości, osadzone ukośnie na boki, nieduże, ani wyłupiaste, ani też głęboko osadzone. Po­wieki bardzo zwarte, przylegające. Czerwona migotka niewidoczna. Dobre oczy i prawidłowa ich oprawa są bardzo ważne przy buszowaniu w sitowiu, ciernistych zaroślach i iglastych młodnikach.
    Uszy. Osadzone wysoko, szerokie i płaskie, bez fałd, zwisające ściśle za oczami, niezbyt długie, nie grube mięsiste lub wiotkie. Nadciągnięte do przodu dochodzą do końca nosa; wskutek gęstego, długiego, często lokowatego owłosienia wydają się nieraz dłuższe i szersze.
    Szyja. Silna, lecz szlachetna, niezbyt krótka, bez śladu łałoka, przechodzi wdzięczną linią w piersi i grzbiet. Kark silny i bardzo muskularny, gdyż pies powinien móc aportować względnie duże ciężary.
    Grzbiet. Od początku kłębu do końca grzbietu dłuższy aniżeli wysokość w kłębie (miarą prętową). Kłąb wysoki i długi, sam grzbiet krótki i napięty, bez wklęsłości za kłębem, partia nerkowa krótka, lecz szeroka i daleko do słabizny umięśniona, łagodnie wysklepiona, tył płaski i długi, z głęboką i pojemną miednicą, uda szero­kie; od tego zależy siła i sprawność kończyn.
    Kończyny przednie. Bardzo długie. Kość ustawiona do łopatki pod kątem około 45°. W chodzie poruszają się wzdłuż piersi, nie mogą „wiosłować”. W spokoju łokcie przylegają do piersi. Podramię proste, silne, ustawione pionowo do ziemi. Linie zewnętrzne podramienia i łopatki oglądane z przodu tworzą linię pionową do podłoża. Nadgarstek nie może być wychylony ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Kończyna oglądana z boku nie powinna być pionowa lecz skierowana nieco uko­śnie do przodu. Podramię i staw nadgarstkowy nie mogą być pogrubione. Śródrę-cze silne, przechodzi w łapę kształtu łyżki. Łapy kocie niepożądane. Palce dobrze zwarte, między palcami gęste owłosienie. Opuszki silne i okrągłe, podramię od łokcia z obfitym piórem.
    Klatka piersiowa. Z przodu niezbyt wąska, owalna w przekroju, z profilu głęboka, sięgająca do łokci lub nieco poniżej nich. Żebra rzekome długie i dobrze wyskle-pione, lecz nie beczkowate ani nie płaskie.
    Ogon. Miernie przycięty (o 1/3 lub najwyżej 1/2) w celu uniknięcia okaleczeń przy buszowaniu.
    Kończyny tylne. Uda silnie osadzone, długie i szerokie, „portki” zwisają obficie. Staw łokciowy dobrze ukątowany i bardzo silny. Tylne kończyny daleko odstawio­ne, nie powinny być strome, podstawione szablaste, beczkowate lub krowie. Boczne linie uda równoległe.
    Szata. Włos długi, silny, gęsty, lekko falisty lub płasko i ściśle przylegający, niezbyt długi. Nie może być cienki lub jedwabisty. Na karku, uszach i na tyle często występują loki. Kufa, partia twarzowa i pokrywa czaszki pokryte włosem krótkim i gęstym. Po obu stronach piersi często kryza (żabot). Na tylnej stronie kończyn i ogona obfite pióro. Na uszach włos lokowaty, falisty, sięgający poza kontur ucha. Uszu nie uwłosionych nie spotyka się. Między palcami włos gęsty, lecz niezbyt długi, do pracy w śniegu należy go przystrzyc. Umaszczenie. W hodowli należy się ograniczyć do dwóch barw.
    Wzrost. U psów 46 — 57 cm, a u suk 40 — 45 cm. Jeżeli budowa jest bezbłędna to wzrost o 1 —2 cm większy lub mniejszy nie powinien obniżać oceny na ringu.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Cocker spaniel amerykański

    Cocker spaniele hodowane są w wielu krajach, które przyjęły angielski wzorzec tej rasy. Jedynie w Ameryce przed około 20 laty rozwinięto hodowlę amerykańskiego cockera, który jest tam znacznie bardziej rozpowszechniony niż cocker angielski. Odróżnia się od swego angielskiego brata przede wszystkim obfitszą szatą i krótką krępą głową. Jest uznany jako osobna rasa. Po drugiej wojnie światowej pojawił się na wystawach w Europie, nie wzbudził jednak wielkiego zainteresowania. Hodo­wany jest w pojedynczych egzemplarzach.

    Wzorzec Wrażenie ogólne.

    Pies niezbyt duży, silny o krępej i zwartej budowie. Uszy wiszące, ogon przycięty, włos długi, zwisający; przede wszystkim na brzuchu i kończynach. Jest to amerykański wariant starej rasy „spaniela wiejskiego”. Jest to pies inteli­gentny, łagodny, wesoły, pełny temperamentu, zrównoważony, odważny i wytrwały. Sprawdził się jako pies myśliwski, dziś jednak raczej jest psem modnym i luksusowym.
    Głowa. Okrągła, dobrze rozwinięta, obficie owłosiona. Łuki nadoczne i krawędź czołowa wyraźnie zaznaczone. Szyja. Dość długa, silna, bez łałoka.
    Tułów. Silny grzbiet, głęboka i dość szeroka klatka piersiowa, biodra szerokie, tył muskularny dobrze zaokrąglony.
    Kończyny.   Proste,  równoległe, o  silnym  kośćcu  dobrze  umięśnione.   Silne   uda, okrągłe łapy, nie wykręcone ani do środka ani na zewnątrz, zwarte i silne. Ogon. Osadzony i noszony na linii grzbietu, przycięty.
    Szata. Włos jednolity, prosty lub lekko falisty. Na głowie włos krótki, na tułowiu średniej długości, na uszach, piersi i brzuchu oraz kończynach długi i elastyczny. Umaszczenie. Dopuszczalne wszystkie barwy. Może być jednolity dwu- lub trójko­lorowy. U jednolicie umaszczonych bez bieli. Wzrost. Psy od 38 do 39,6 cm, suki od 35,5 do 37 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Sikanie u psów – zapalenie pęcherza

    Pamiętaj, że samiec, który podczas spaceru podnosi łapę pod prawie każdym drzewem i wszędzie zostawia kilka kropel moczu, jest całkowicie zdrowy. On po prostu znaczy swój teren.
    Początkowo możesz spróbować zaobserwować, jak mocz wygląda. Jeżeli jest mętny, wręcz czerwonawy i silnie się pieni, sprawa wygląda podejrzanie. Pamiętaj, że ostre zapalenie nerek łatwo przechodzi w stan chroniczny, więc lepiej nie zwlekaj z wizytą u lekarza. Poza tym staraj się trzymać psa w cieple i niezależnie od jego aktualnych preferencji nie pozwól mu spać w zimnych miejscach. Zmierz temperaturę panującą przy podłodze. Gdy jest za niska, zadbaj o zaizolowanie psiego posłania.
    Jeżeli pies oddaje mocz często, w małych porcjach, dodatkowo przy tym skomląc, można podejrzewać zapalenie pęcherza, które jest bardzo bolesne. Chociaż pies bardziej przy tym cierpi, zapalenie pęcherza nie jest tak niebezpieczne, jak zapalenie nerek. Weterynarz na pewno zaleci Ci podawanie psu dużych ilości płynów (nie mleka) i utrzymywanie zwierzaka w cieple, które, notabene, zmniejsza ból.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Ropomacicze u suki

    Schorzenie dotyczy suk w różnym wieku i to zarówno tych, które nigdy nie rodziły, jak i wieloródek. Występu
    je najczęściej u suk, które przekroczyły 6 rok życia.
    Zaobserwować można nieregularne występowanie cieczki. Chorobie często towarzyszą objawy ciąży urojonej. Mimo krycia suka nie zachodzi w ciążę.
    W większości przypadków pierwszym, zwracającym naszą uwagę objawem jest czerwonożółty lub czekoladowy wyciek z pochwy. Często jednak wycieku nie ma, natomiast zwrócić powinien uwagę ogólny stan suki: kształty zaokrąglają się, suka jest ociężała, traci apetyt, ma nieustanne pragnienie. Pojawić się mogą wymioty.
    O życiu suki decyduje jak najwcześniej wykonany zabieg chirurgiczny, dopóki zmiany chorobowe nie zaczną rozwijać się w innych narządach.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Zapalenie pęcherza moczowego u psa

    Wywołują go różne przyczyny: zakażenie, przeziębienie, wszelkie podrażnienia nerek i pęcherza, kamienie moczowe, urazy mechaniczne.
    Pies usiłuje oddać mocz z minimalnym skutkiem. Nawet najbardziej porządny nie może się powstrzymać przed „kropelkowaniem” w domu.
    Leczenie przez specjalistę polega na podawaniu środków przeciwbólowych i bakteriobójczych. Przy kamicy moczowej może być konieczny zabieg operacyjny. Do nas należy zastosowanie przepisanej diety.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Zapalenie nerek u psa

    Nerki są narządem bardzo wrażliwym i łatwo ulegają uszkodzeniu. Naszą reakcją na każde objawy wskazujące na złe funkcjonowanie nerek, musi być natychmiastowa wizyta u lekarza weterynarii. Wszelkie ropne procesy w organizmie uszkadzają nerki. Reagują one też silnie na substancje trujące, leki, niewłaściwe karmienie. Bardzo niebezpieczne są mechaniczne urazy nerek.

    Ostre zapalenie charakteryzuje się silnym bólem w okolicy lędźwiowej i sztywnym chodem oraz bólem przy dotyku. Występują wymioty, biegunka, stałe parcie na mocz, który przybiera ciemny kolor lub ukazują się w nim ślady krwi. Pies nie ma apetytu, natomiast stale pije, czasem wzrasta temperatura.
    Przewlekłe zapalenie występuje raczej u psów starszych. Objawy nasilają się powoli. Charakterystycznym objawem jest duże pragnienie i wypijanie każdego płynu, który znajduje się w zasięgu psiego pyska. Zwiększa się wydalanie bardzo wodnistego moczu. Rozwija się egzema skóry, sierść jest bez połysku, pies chudnie. Bóle nie występują.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Zapalenie spojówek

    Choroba ta powstaje na skutek podrażnienia kurzem i cząsteczkami pyłu. Stan zapalny rozpoznajemy po łza-
    wieniu oczu i światłowstręcie. Pies ma zamknięte powieki i oczy trze przednimi łapami. Wydzielina z oka na początku jest jałowa (przejrzysta), potem jest ropna. Oczy powinien zbadać lekarz weterynarii.
    Schorzenie rogówki
    Powstaje ono na skutek urazów mechanicznych, na przykład ugryzienia, zadrapania, uszkodzenia przez ciało obce. W tych przypadkach charakterystyczny jest silny ból przy dotknięciu oka, światłowstręt, kurczowe zaciskanie oka i silne łzawienie. Jeśli oko nie jest właściwie leczone może powstać stan zapalny, który obejmie całą gałkę oczną.
    W stanie zapalnym rogówka staje się szaroniebieska lub biała i jest zmętniała. Ogranicza to psu możliwość widzenia i grozi ślepotą.
    Zaćma
    Występują następujące rodzaje zaćmy:
    1.  Zaćma szara powoduje zmętnienie soczewki,     ograniczające    widzenie. Może być wrodzona lub na skutek urazów albo następstwem procesów zapalnych. Jest nieuleczalna.
    2.  Zaćmę czarną powoduje podrażnienie nerwu wzrokowego, będące wynikiem zapalenia gałki ocznej lub mózgu. Źrenice są nieruchome i rozszerzone. Jest nieuleczalna.
    3.  Zaćma zielona występuje w jaskrze, tj. przy wzrastającym ciśnieniu w gałce ocznej. Leczenie polega na stosowaniu preparatów obniżających ciśnienie w gałce i na okładach chłodzących.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized